Ze was niet bang voor de makkelijke taken

Ze was niet bang voor de makkelijke taken; ze was bang voor het moeilijke deel

Binnen onze begeleiding werkte ik met Sascha*, een meisje uit groep 5, dat volgens de leerkracht niet toekwam aan extra uitdaging, terwijl zij die didactisch juist nodig had. Opvallend was dat Sascha alle basisopdrachten bleef maken, ook de taken die zij zichtbaar mocht overslaan. Daardoor ontstond tijdnood en bleef de verdiepende leerstof liggen.

Duidelijk werd dat het probleem niet lag bij de basisstof. Die wilde Sascha best overslaan. Maar de verdiepende opdrachten vond zij spannend. Wat als zij het niet begreep? En mocht zij daar dan wel hulp bij vragen? Uit onzekerheid koos zij voor veiligheid. 

Samen bespraken we haar uitdaging via de leerkuil** en tekenden we haar onderin. Ze wilde wel vooruit, maar het ongemak van het leerproces voelde groot. Het gesprek riep weerstand op en maakte haar zelfs boos. Een week later verraste zij ons.

Ze tekende zelf de leerkuil, plaatste zichzelf erin en schreef oplossingen op om tóch die stap te zetten. Ze vertelde dat zij inmiddels wél aan de verdiepende opdrachten werkte. Het zaadje was geplant. Ze had tijd nodig om het te laten groeien.

Dit praktijkvoorbeeld laat zien hoe kinderen met autisme niet zozeer moeite hebben met leren, maar met de onzekerheid die daarbij kan horen. Wanneer er ruimte is voor verwerking en begrip, ontstaat er beweging. Soms zit groei niet in harder werken, maar in veilig mogen oefenen.

Sandra Stultiens, adviseur autisme & onderwijs

*Sascha is vanwege privacy een fictieve naam
**De leerkuil is een concept van James Nottingham, uitgegeven door de Bazaltgroep